Het is weer zo’n dag… Een dag waarop ik mijn hele diagnose vervloek en alles wat erbij komt kijken. Een dag waar alles voelt alsof het in mijn vingers uiteenvalt. Nou zijn de afgelopen dagen ook vol geweest. Zondag was een kleine familiedag, waarin we allemaal weer eens samen waren: mijn ouders, broer en zus, en hun aanhang. Heel fijn, maar te lang en te veel prikkels. Ik kan de felle zon en gezelligheid van mijn eigen familie soms niet eens aan. Wat een waardeloze gedachte…
Sinds mijn autistische burn-out betaal ik daar gegarandeerd een rekening voor: een volgende dag. Ik ben dan erg moe, grillig/stemmingswisselingen, het is chaos in mijn hoofd en ik kan panieken om van alles. De executieve functies zijn niet bepaald, wat je noemt, optimaal. In de ochtend is het vooral fysiek met spierpijn, tintelingen, misselijkheid, hoofdpijn en traagheid. In de middag de rest. Joe.
Alleen kon ik maandag niet betalen, want ik had naailes. Een keer in de maand op een maandag is de frequentie. Een hele dag. En ik had héél veel vragen. Mijn instelling is dan om zoveel mogelijk uit de dag te halen, wat nu is de lerares in de buurt.
Tegenwoordig durf ik “asociaal” met een koptelefoon op in het lokaal te zitten; het vele geklets en de naaimachines kan ik simpelweg nog niet aan. Maar toch, een dag zo gefocust op tekeningen maken en vragen stellen, zuigt me leeg. Tijdens de koffie voelde ik de hoofdpijn en eerste tintelingen al. Een garantie voor een avond waarin ik weer zou verzanden in mijn angsten en chaos. Ik probeerde mij erbij neer te leggen.
Auto rijden is ook een ding. Een losse extra activiteit. Heen én terug. Ik zat aan het einde gewoon even in de auto te zitten. Ogen dicht. 10 Minuutjes minstens. Ook dat is een nieuwe poging mijn autisme tegemoet te komen. ‘Zie je? Ik probeer naar je te luisteren! Echt! Wees alsjeblieft niet te bruut straks, als ik eenmaal thuis ben. Ik beloof dat ik niet ook nog naar bootcamp zal gaan.’
Een avond chaos is het gevolg. Ik zit tegen het randje van paniek. Dit keer ging het goed; de paniek sloeg niet volledig toe. Maar het is geen garantie voor de volgende keer. Of een volgende dag. Zoals nu…
Een dag waarop ik me vooral verdrietig voel. En machteloos. En doodmoe. En alleen. En teleurgesteld in mezelf. Een dag dat ik vooral lief voor mezelf moet zijn, maar het vooral voelt als een verspeelde dag. Een dag waarop ik niet weet of ik afspraken juist moet afzeggen of juist door moet laten gaan. Een dag dat ik haast verlang mijn masker weer op te zetten, zodat anderen tenminste nog denken dat het goed met me gaat. Het is een dag waaraan ik vooral niet te veel waarde moet hechten.
