Een stille wens die dan toch werkelijkheid wordt; ik heb gewoon een eigen blog!! En dit is de eerste -blijvende- post yaj. Ik vind het toch nog wel heel erg spannend. Ga ik het volhouden? Is het zoals ik wens? Doe ik het om de juiste redenen? Wat vertel ik wel en wat niet? Zoals mij heel vaak is gezegd -en ik nu ga proberen-: Begin gewoon en kijk wat er gebeurd.
En nu is mijn eerste goede voornemen voor 2025 een feit. Dankzij de hulp van een hele lieve neef, die, in tegenstelling tot mijzelf, wel begrijpt hoe je een website bouwt #millennialdigibeet. Ik weet in ieder geval dat er nog zoveel leuks te leren valt! ZOVEEL OPTIES!
Maar goed, heel leuk allemaal dit, maar wat wil ik dan vertellen? Wat is mijn doel? Ik denk een stukje zelf acceptatie. De acceptatie van mijn diagnose: autisme. Een diagnose waartegen ik vanaf het begin heb geageerd. Ik kon het woord op een gegeven moment redelijk verdragen, maar eigenlijk moest ik verder gewoon “normaal” doen en meekomen met de snelheid en normen van onze maatschappij.
Dan is het vragen om moeilijkheden natuurlijk. 3 Jaar, sinds mijn opname in de kliniek, heb ik dat volgehouden. Toen ging het mis. Ik werd fysiek ziek. Ik moest mijn studie stoppen vanwege de te hoge druk en snelheid. Ook de relatie die ik destijds had, zoog mij leeg. De gevoelens en prioriteiten waren verre van hetzelfde. Een harde en hele pijnlijke les. En beide een hele grote druppel in mijn al overvolle emmer. Ik kreeg een autistische burnout. Achteraf gezien alwéér.
Wat houdt dat in?
Chronische uitputting
Verlies van vaardigheden (executieve functies)
Verminderde tolerantie voor prikkels
Mijn opgebouwde wereld stortte in. Ik kon op een gegeven moment een wandeling niet meer opbrengen. Van de bank naar de wc was al een opgave. Ik had moeite met “simpele” zaken zoals een gesprek voeren of tanden poetsen (Hoe moet dat?!). Ook gingen prikkels zoals geluid en licht fysiek pijn doen. Aankijken kon ik amper nog opbrengen. En elk masker en camouflagetechniek die ik mijzelf -onbewust- eigen had gemaakt, begonnen scheuren te vertonen. Voor mijn gevoel viel ik door de mand; mensen kregen door hoe verknipt ik echt was. En door mijn gebrek aan energie, gedroeg ik mij als een “klassieke” autist. Ik haatte het met elke vezel in mijn lichaam. Ik kon de schijn niet meer ophouden.
Waarom deed ik dit al vanaf kinds af aan? Geen idee. Het heeft ook lang geduurd voor ik deze diagnose kreeg (20 jaar was ik). Na allemaal andere stickers en stempels. Blijkbaar een bekend fenomeen bij vrouwen met autisme. Ik was tenslotte slim en inmiddels een professionele spiegelaar. Ik wist niet beter of het was normaal. Familie wist niet beter. Het enige wat ik zeker wist, was dat ik “anders” was. Ik voel(de) mij niet verbonden met de wereld om mij heen. Een gevoel dat toenam naarmate ik ouder werd. Ik was radeloos. Ik moest eerlijk zijn. Naar anderen, maar vooral naar mijzelf. Au.
En nu? Nu probeer ik uit mijn depressieve dal te klimmen. Ik probeer weer perspectief te vinden. Ik probeer te accepteren. Ik probeer te luisteren naar mijn lichaam. Ik probeer de maskers af te laten. Ik ben niet gek -niet helemaal ;)-, maar anders. En dat is oké. Ik hoop dat mijn blog daarin kan helpen. Doorgaan, ook al heb ik een permanent beschadigde vleugel. Doorvlinderen.
