Gisteren was het zo’n dag, dat ik me weer heerlijk autistisch gedragen kon. Onderwerp van de dag? Brillen kopen! Verschillende monturen proberen, om vervolgens niet te weten wat te doen.
Het hielp mij allereerst dat er iemand mee was -mam dit keer- en dat we al een voorselectie hadden gemaakt enkele weken terug. Ik had genoeg overbelichte selfies, waarop ik verschillende monturen op een natuurlijke manier probeer vast te leggen. Ik kan echt nooit normaal op zo’n foto staan. Ow en waarom besluit je haar ook altijd helemaal plat te slaan; juist als je heel even wilt dat het oké zit voor het plaatje…!? Laten we het erop houden dat het in dit geval een voordeel is, als niemand je innerlijk kan zien ;)
Ik was de dag nogal wiebel; een grillige stemming die -mede door de autistische burn-out- nogal wat random pieken hier en daar kan veroorzaken. Misschien zou een verstandig persoon de afspraak -met zichzelf- afzeggen. Daarentegen moest en zou ik vandaag gaan. Om verschillende redenen: Iemand kon mee, waarmee ik een grotere kans van slagen creëerde. Ik kon een nuttige activiteit afstrepen, zodat de dag niet te “verspeeld” zou voelen. Misschien was het een welkome afleiding uit mijn hoofd. …No pressure.
Tot nog toe had ik de meeste dingen ingecalculeerd; mascara op, haar gedaan, oordopjes mee, sleutel en portemonnee niet vergeten. Het enige -en misschien wel belangrijkste- was dat ik nog steeds niet zeker wist of ik voor een bepaalde bril ging en of ik in staat was de knoop door te hakken.
Ook was ik erg nerveus voor de andere dingen, zoals de felle lampen, de muziek die te hard zou staan, een zijige verkoopster die te opdringerig zou worden, de hoeveelheid opties… Zou mijn stemming dit trekken? Of zou het zoveel energie kosten, dat ik mij de rest van de dag superkut zou voelen én ik alsnog geen bril zou hebben? Het zou voelen als falen. Ik kan geeneens een bril kopen jemig! Wat is het dan moeilijk niet passief te worden…
Alle potentiële vicieuze cirkels negerend, ben ik toch op de fiets gestapt. Kom op Ell! De wereld vergaat niet als het niet lukt. En wat als het wel zou lukken? Dan zou ik hooguit moe zijn en cringen over het feit of ik wel de juiste beslissing heb genomen… Klinkt toch een stuk aantrekkelijker.
Mijn platgeslagen haar negerend, jaagde ik meteen op de brillen die we de vorige keer hadden gepast. Een gouden montuur, die mijn gezicht “lief en open” zou maken, en een rode, die weer paste bij mijn eigenzinnigheid. Pff… Het was moeilijk mijzelf aan te kijken in een overbelichte spiegel met een gespannen blik die weerspiegeld werd. Ik werd nu al moe van het “aanstaan”. Rustig Ell.
Er was een leuke aanbieding waarin ik monturen gratis kreeg; eventueel een zonnebril op sterkte kon ook nog. Fuck! Maar die heb ik nog helemaal niet van tevoren gezien! Moet ik serieus nu meteen beslissen?! Ik kreeg het warm. Gelukkig zag mam dat ik vastliep en zij hielp me even de feitjes op een rij te zetten. Toch maar die ene met grotere glazen; zo zouden mijn ogen meer beschermd zijn als het licht fel zou zijn.
Het einde was in zicht. Nu alleen nog maar de gewone brillen, het soort glazen met al haar mogelijkheden, de meting (100 keer de keuze maken tussen optie 1 en optie 2) en het sociale praatje eromheen. Ow, en dan nog naar huis. Ik moest een klein beetje lachen om mezelf; Wat gedroeg ik mij weer verschrikkelijk autistisch. FOCUS. Gelukkig kletste mijn moeder de tijd wel vol met de verkoopster en hielp ze mij beslissen in het doolhof van ontspiegelde, kraswerende en degradé glazen. En dan die vraag van de verkoopster of ik het zeker wist voor ze op ‘bestel’ zou klikken… Veeg. Me. Op.
Al met al zijn we nog geen uur in de winkel geweest. Ik geloof dat ik trots moest zijn dat het mij gelukt is. Het voelde niet zo. Ik voelde me leeg en moe, baalde van het feit dat ik een ander nodig had, was chagrijnig dat ik die trots niet voelde, en twijfelde constant of ik niet toch voor een andere optie had moeten gaan… Het cringen was begonnen. En het zou doorsudderen tot het moment dat ik mijn brillen gedachteloos op mijn neus zou kunnen zetten.
Eenmaal thuis kon een streep door het puntje ‘nieuwe brillen’ van mijn to do-list. Het is me toch gelukt :)