Afgelopen week ben ik weer bezig geweest met het verder uitstippelen van mijn route voor Schotland. Ik ga de West Highland Way lopen. Alleen. Het is een hike-route van 154 km door de Schotse Hooglanden. Ik heb het zo ingepland dat ik 8 dagen onderweg ben. Ik heb er heel erg zin in, maar pff zo spannend! Zo veel te regelen! Stress! Hoe doen anderen dit!? Er is maar een mogelijkheid om het realistisch te maken: hulp vragen.
Om te beginnen natuurlijk het boeken van de slaapplaatsen. Met de tent lijkt me ook heel tof, maar miss eerst een keer met iemand samen. Ik had een vriendin en haar man om hulp gevraagd. Het begon al goed toen ik een fout ontdekte in de data en er een dag bleek te missen. We hadden net alles geboekt! Ik had het zelf 3x doorgelezen en 2 anderen nog laten controleren; HOE DAN!? Ik voelde de tintelingen over mijn huid en het kostte me echt even een paar minuten om te resetten. Niet nu al meteen de fout in…
Gelukkig had mijn hele lieve vriendin meteen door wat er gebeurde, dus zij heeft mij een zakdoek in de hand gedrukt en even geholpen te relativeren. De wereld vergaat niet Ell! Komt goed! Kan jij! Nadeel was wel een beetje dat we in het weekend planden. Ik moest dus nog 2 dagen wachten voor ik de fout kon aanpassen op maandag. zucht. 2 Dagen een open laatje, maar gelukkig kon ik alles kosteloos aanpassen.
Toen kwam het boeken van de reis naar Schotland überhaupt. Daar kon ik mijn broer voor strikken. Een hele avond kostte het en ik voelde mij na afloop verschrikkelijk onzeker. Ik was erg moe en relativeren is niet mijn meest sterke punt dan. Het voelde gedoemd te mislukken. Ik kan dit helemaal niet! Zo tegenstrijdig ook weer dat ik verdrietig word, terwijl ik juist succesvol tickets had geboekt. En mijn broer had ook allemaal nuttige tips gegeven, dus het klopte weer voor geen meter. Gauw tijd om te slapen. Morgen voel ik me vast een stuk beter.
En dan kom ik bij afgelopen zondag. Toen werd de daadwerkelijke route uitgestippeld. Van deur tot deur, afstanden, hoogtemeters, winkels in de buurt en potentiële alternatieve routes bij slecht weer. Nu werd het wel heel erg concreet. Paniek! Ik heb er een boekje bij gepakt om alles per dag uit te schrijven. Zo. Het belangrijkste wat vooraf geregeld moest worden, was geregeld. Het luchtte gigantisch op. Het gaf stress. Zoals verwacht ga ik heel goed op duidelijkheid, maar aan de andere kant maken strakke lijnen ook weer dat er moeilijker van af te wijken valt. Vaster dan dit moet ik het niet plannen. Ik ga proberen spontaan te beslissen met maaltijden. Komt goed.
En tussendoor natuurlijk de reisspullen verzamelen, verzekeringen afsluiten, materiaal controleren, voedsel aanschaffen. De executieve functies draaien overuren. Zoveel te plannen en regelen! Helemaal nu ik deze niet optimaal kan gebruiken #autistischeburnout. Het geregel lukt me wel, maar het gaat niet snel en is vermoeiend. Zoveel open laatjes.
Gelukkig heb ik niet meer de waan te hopen op voorpret. Dat heb ik bij vakanties zelden. Dat komt pas als ik daadwerkelijk onderweg ben. Dan pas kan ik uitkijken naar de prachtige omgeving waarin ik mij zal bevinden. Dan zal ik het stukje trots voelen dat ik zelf op vakantie kan én iets doen wat ik leuk vind. Dan begint de vakantie echt.