Voor de 4e dag op rij loopt mijn planning niet zoals ik aanvankelijk had bedacht. Van afzeggingen tot ziekte. Het kan allemaal gebeuren en deels was het ook begrijpelijk. Toch kost het mij moeite. Het maakt mij onrustig en onzeker. Ineens komen er allerlei nieuwe paadjes en ik moet last minute kiezen welke te nemen, zonder het eerst rustig overdacht te hebben. Het geeft stress. In dit geval was er geen enkele keer sprake van een noodsituatie als gevolg van de veranderde planning, maar toch besluit mijn lichaam cortisol aan te maken en kost het mij enige tijd mezelf weer rustig te krijgen. Ga ik huilen of weet ik het deze keer snel genoeg te relativeren?
In het kader van opbouwen, maskers weglaten en hernieuwd overzicht creëren, heb ik sinds 2 maand een papieren dagplanner. Het doel is dat ik structuur gedurende de dag creëer en beter inzicht krijgt in wat ik allemaal doe en wat mij energie kost. Zelfs het eten schrijf ik op. Ik moet het zien als een verplicht rustmoment en het deelt de dag in 3. Het voelt nogal dwangmatig, maar daarentegen kan ik mijzelf ook niets steeds meer verwijten dat ik “niets” doe op een dag. Een potentiële stok om mezelf mee te slaan.
Er is mij grappend verteld dat een planner bedoeld is om in te strepen; creëer een basis en gebruik de rest van je energie om de onverwachte en spontane veranderingen goed op te vangen. Ik merk dat ik er nog niet helemaal uit ben of een planner voor mij de oplossing is…
Hoe dan ook, het laat me wel zien dat ik alweer zoveel meer kan dan een paar maand geleden; toen kon ik alleen op de bank liggen huilen, lukte de meest simpele taak als eten en aankleden mij nauwelijks en was alles een grote chaos. Ik raakte soms om het kwartier in paniek. Nu trek ik -naast therapie- mijn eigen ADL weer, fiks ik meestal boodschappen, kook ik soms, probeer mijn huis schoon te houden, spreek wat af met vrienden, sport zo nu en dan, en is er wat concentratie voor hobby’s en huiswerk. Ik word wel vermoeid wakker en ga nog vermoeider naar bed, maar hee Ell, het begin is er; je doet het super!
Dan kom ik even terug op de onverwachte veranderingen. Ik heb hier in het verleden gigantisch tegen geageerd, aangezien dit een van de typische autisme stigma’s is en ik alles vervloekte wat met autisme te maken had. Oftewel, ik kon prima tegen het onverwachte. Dat ik heel onrustig en sip werd, onderdrukte ik genadeloos, want ik wilde niet overkomen als stijve hark. Minder flexibel zijn is niet heel aantrekkelijk. Daarnaast zijn er ook wel degelijk momenten dat schakelen geen probleem is; vooral bij leuke verrassingen of als ik mij goed voel! Maar ja, in deze periode ben ik nog erg grillig, dus is het ook niet eerlijk te verwachten dat ik optimaal kan schakelen. Het zal mij altijd net iets meer moeite en energie kosten dan de neurotypische mens.
Ergens ben ik nog steeds bezig met zo normaal mogelijk overkomen, wat doe ik mezelf toch steeds weer aan?! En dan nu, nu mijn afspraken weer veranderd zijn, merk ik dat ik gefrustreerd ben. Allereerst vanwege het nare gevoel dat mij bekruipt, vervolgens ook omdat ik vind dat ik veel te overdreven reageer. Ik doe zo mijn best om zo goed mogelijk te herstellen en te focussen op de dingen die wel goed gaan, en mijn breen vindt vervolgens weer iets om moeilijk over te doen. Het feit dat het een grijze, regenachtige dag is, maakt dat de tranen mij in de ogen kunnen schieten.
Dan kijk ik naar mijn planner; er is weer in gekrast. Aangepast. Ik ga de dag af. Ik heb mij aangekleed, gegeten en gedoucht. Ik heb boodschappen gedaan en een pakketje teruggebracht. Ik heb opgeruimd en afgewassen. Ik heb gelezen, mijn rok afgemaakt en wat aan mijn huiswerk gedaan. De buns zijn ruimschoots geflufd. Straks koken en proberen om een half uur naar bootcamp te gaan. Ondanks mijn nare gevoelens, heb ik veel meer gedaan dan op de bank liggen huilen. Misschien mag ik toch een beetje trots op mezelf zijn…