Feestjes. Ik ben er gek op. Wat vind ik het fijn geliefden en vrienden weer te zien, te genieten van baksels en ander lekker eten, dansjes te doen en andere gekke activiteiten. Een drankje helpt mij wat relaxter te worden, ik geef het gelijk toe. Gewoon de gezelligheid. Het staat voor mij gelijk aan actief -leuke- herinneringen maken.
Alleen blijkt nu dat ik helemaal niet zo goed tegen feestjes kon -en kan-. Nu terugkijkend, hield ik er onbewust rekening mee minstens een dag -of 2- minimaal te functioneren. Ik zag het als normaal, praatte er niet over. “Iedereen” deed aan feestjes en droeg daar de consequenties van; ik dus ook.
Sinds mijn autistische burn-out is het idee van feestjes en verjaardagen, afspreken an sich, een stuk ingewikkelder geworden; mijn semi-kapotte batterij is binnen no time leeg. En ik zie mijzelf angst ontwikkelen voor elke volgende sociale gelegenheid: Is het realistisch om te komen? Wanneer slaat de knop dit keer om? Raak ik overprikkeld? Zie ik iets doms over het hoofd wat extra energie gaat zuigen? Hoe kan ik zo snel mogelijk vluchten zonder als een idioot over te komen? Hoe groot gaat de rekening zijn, die ik nadien moet betalen?
Al die vragen helpen mij totaal niet. En ik merk tot mijn frustratie dat ik de hele dag angst begin te ervaren, wanneer ik in de middag of avond iets sociaals heb. Het maakt me bloedchagrijnig. Afspreken is juist goed! Even afleiding uit mijn hoofd. Even wat minder het gevoel van eenzaamheid -tenzij ik natuurlijk in de paniek schiet-. Is deze angst tijdelijk? Puur samenhangend met mijn herstel? Ik hoop het zo.
Voor gesprekken heb ik geleerd dat je het beste opmerkingen kan maken, over alles wat er bij je opkomt; men is geneigd erop in te haken en voilà, een gespreksonderwerp. Daarentegen heb ik deze periode ook wel eens problemen met het aanvoeren van een onderwerp; ik ben soms gewoon blanco. Mijn hoofd is leeg betreft het voeren van een conversatie. Hoezo lukt mij dat de ene keer wel en de andere keer niet?! ‘Niet in paniek raken Ell, komt goed!!’
Ook de aangelegenheid zelf; ga ik de prikkels trekken? Is de muziek niet te aanwezig? Praten niet te veel mensen tegelijkertijd? Is de akoestiek van de ruimte een beetje te verdragen? Zoveel geluid. En ik moet het niet alleen verdragen, maar ook nog actief een gesprek volgen/voeren. Ik heb wel oordopjes, maar soms is het daardoor ook moeilijker anderen te volgen.
Nu is er tegenwoordig een kleintje in de familie; ontzettend leuk, maar ik vind de nieuwe dynamiek erg pittig. Een mini betekent automatisch meer prikkels. Hij is schattig en welkom en ouders kunnen er niets aan doen, maar gut, ik kan soms amper mijn eigen geluid verdragen. Ik moet tot mijn intense verdriet bekennen dat ik tegenwoordig mijn eigen familie nauwelijks een middag trek. Ik vind het juist zo fijn als we allemaal weer eens bij elkaar zijn. Ook hier kan ik alleen maar hopen dat mijn state of being tijdelijk is. Ik vind het verschrikkelijk en schaam mij diep. Ik voeg nauwelijks wat toe.
Ik krijg regelmatig de opmerking dat het prima is als ik mijzelf even terugtrek; als anderen tenslotte echt van mij houden, accepteren ze mij, in elke hoedanigheid. Sinds korte tijd maak ik daar ook daadwerkelijk gebruik van. Ik denk alleen dat mensen onderschatten hoe ontzettend pijnlijk ik dat vind… Ben ik eindelijk bij anderen, trek ik ze niet en moet ik mij weer afzonderen, terwijl zij gezellig bijkletsen. Het hoeft ongetwijfeld niet, maar de schaamte die ik daarbij voel, is zo groot. Ik voel me zo’n ongezellige, deprimerende, oppervlakkige, sfeerverpestende, saaie idioot.
Wat ik ook nog steeds moet aangeven -maar uitstel-, is dat ik het ook wel fijn vind dat er niet enkel over de standaard onderwerpen wordt geconverseerd: werk, huis, relatie, kinderen. Ik kan er helaas allemaal -nog- niet over mee praten. Ik realiseer mij dat de onderwerpen waar ik tegenwoordig veel mee bezig ben, ook niet heel vrolijk en optimistisch zijn, maar toch is het fijn dingen te bespreken die dicht bij míj staan. Niet dat ik daarmee niet geïnteresseerd ben in de verhalen van anderen, verre van. Het is alleen fijn als er aan mij ook gevraagd wordt wat mij bezighoudt, ook al is het nu niet zo blijmoedig als de andere verhalen. Door doodzwijgen verdwijnt het gevoel niet. Sterker nog, het wordt alleen maar intenser.
En zo hik ik aan tegen de laatste maand. De maand van gezelligheid en samenzijn… Ik voel me bij voorbaat al verdrietig over de momenten dat ik mij slecht voel, terwijl ik bij anderen ben. Alsof ik ze niet waardeer. Alsof ik de ander niet waardeer, terwijl ik zo gek op ze ben. Het liefst sluit ik mij op. Ik doe het niet, want ik denk dat het belangrijk is eruit te blijven gaan, anderen op te zoeken, maar het gevoel is zo sterk aanwezig. Het willen vluchten voor mijn eigen angst, eenzaamheid, frustratie en teleurstelling. Zal mijn tolerantie ooit weer toenemen, of is dit hoe ik de rest van mijn leven moet handelen met feestjes en verjaardagen? Zal ik ook deze decembermaand overleven?