Het is Wereld Suïcide Preventie Week. Een week waarin er veel aandacht is voor alle aspecten van suïcide; voor zowel de persoon in kwestie, als naasten en (zorg-)professionals.
Suïcide is een pijnlijk onderwerp waarbij veel nare emoties komen kijken. Ondanks de groeiende aandacht ligt er nog altijd een taboe op het onderwerp; het is moeilijk om over dusdanig depressieve gedachten of een doodwens te praten, in een wereld waarin de schijn nog altijd een groot podium heeft. Denk alleen al aan social media, waarin veelal het “perfecte” leven van anderen wordt belicht. Ondanks het groeiende besef dat niemands leven perfect is, laten we ons nog veelal beïnvloeden door deze waan.
Het thema dit jaar is ‘Op zoek naar woorden’. Wat toepasselijk. Het lijkt tenslotte haast onmogelijk woorden te vinden om zo’n naar en verdrietig gevoel te beschrijven. De schaamte een naam te geven. En hoe frustrerend aan de andere kant om de juiste steun te kunnen bieden over een onderwerp, die misschien zo ver weg van de persoonlijke situatie staat.
Hoe biedt je hoop aan iemand die de hoop heeft opgegeven? Hoe geef je troost aan een ontroostbaar persoon? Hoe kan je de eenzaamheid opheffen, als een aanraking nauwelijks meer doordringt?
Ik denk dat we met z’n allen de drempel over moeten van het ongemak. Durf een gesprek te starten over een lastig onderwerp. Durf te luisteren. Durf het idee te verdragen dat iemand misschien wegvalt. Durf toe te geven dat je geen oplossing hebt of niet weet wat te zeggen. Durf aanwezig te zijn in iemands duisternis. Durf je eigen angst in de ogen te kijken.
Realiseer dat je tot nog toe al je diepste dalen hebt overleefd. Dood kan je altijd nog.