Wat is zelfstandigheid? Wanneer noemen we iemand volwassen? Bepaalde definities noemen iemand volwassen als het zichzelf kan redden in de maatschappij. Echter is het niet zo dat, zodra we 18 worden en stemrecht krijgen, we ineens begrijpen hoe het leven werkt…
Steeds vaker hoor ik oudere mensen benoemen dat ook zij nog steeds geen idee hebben wat het begrip “volwassen” inhoudt; ze doen ook maar wat. Tot dat moment lijkt het redelijk te werken.
En waar de meeste kinderen volwassenen zien als iemand met een baan, een huis, een relatie en misschien kinderen, blijkt de werkelijkheid iets genuanceerder te liggen. Hoe zit dat met kinderachtige volwassenen? Volwassen kinderen? Of volwassenen met een fysieke/mentale beperking, die permanent hulp van anderen nodig hebben?
Zelfstandigheid idem. Mag je iemand zelfstandig noemen als er bijvoorbeeld geen huis kan worden gekocht door de krappe huizenmarkt, en deze persoon noodgedwongen nog bij zijn/haar/hen ouders woont? Of iemand die dagelijks moet worden geholpen vanwege een handicap?
Ik denk dat het vooral ligt aan hoe we onszelf zien, hoe dat zich verhoudt tot anderen en wat daaruit aan gedrag voortvloeit. Volwassenheid is de manier waarop we omgaan met de uitdagingen die het leven ons geeft. Het weten waar onze kracht ligt, maar ook onze minder sterke kanten. En een balans daartussen, waarin we ons -onderling- kunnen handhaven.