Als je er echt bij stilstaat zijn we uiteindelijk allemaal alleen,
De eenzaamheid in je hoofd, ondanks al die miljarden mensen om je heen.
Met vrienden en familie weten de meesten de schijn op te houden gedurende de dag,
Maar ik had liever iemand die zelfs mijn zwartste diepten doorzag.
Mijn hart is vervuld met een kleurloze angst, niet wetend wanneer de volgende marteling zal komen,
Een toekomst zonder die leegte vindt alleen plaats in mijn dromen.
Ik durf niet te geloven dat er in deze wereld iemand bestaat die mijn écht zou kunnen snappen,
Dus ik huil mijzelf in slaap zonder de hoop op diegene die in staat zou zijn mij op te lappen.
Het is mijn eigen geest die ik op zulke momenten naar andere werelden verban,
Wanneer ik fantasieën creëer waar die gedachte wel leven kan.
Dromen over eindeloos geduld en de puurste liefde nemen mij mee naar een oase van rust.
Het zijn dromen die de woelige wateren voor mijn mentale kusten sust.
En soms, soms ben ik gelukkig, alsof het het leven bijna de moeite waard maakt,
Totdat ik wakker word en de eeuwige eenzaamheid als een oude vriend nog altijd naast me waakt.
31 mei 2019