Wat vind ik het ontzettend lastig te verdragen wanneer een ander zich -mentaal- niet goed voelt. Zoals het gros van de mensheid, heb ook ik de neiging met oplossingen willen te komen, bij problemen die je zogezegd niet “in een middagje” oplost.
Van mijn eigen ervaringen weet ik inmiddels dat er weinig demotiverender is, dan anderen die jouw problemen theoretisch “effe” oplossen. Je voelt snel de drang om je te verdedigen. Je voelt je onbegrepen. Je voelt je gefrustreerd en verdrietig. Misschien zelfs dat stemmetje dat bevestigt dat je inderdaad moeilijk doet om niets. Dat je je aanstelt. ‘Ben ik dan zo dom dat ik zelfs dit niet kan?’
Het is eigenlijk toch belachelijk dat mensen zo snel weer een stok vinden om zichzelf mee te slaan?! Waarom doen we dat? Het is onnodig en totaal niet helpend. Het is miss niet eens relevant wiens “schuld” het is, als je daar al van kan spreken. Ook dit zal ongetwijfeld wel hardop benoemd zijn. Maar ja, verstand en gevoel kunnen nogal eens uiteenlopen.
Mijn vraag is dan meestal: Hoe kan ik, gezien de situatie, deze persoon het beste steunen? Het antwoord is simpeler dan de daadwerkelijke uitvoering: Luister! Luisteren is een uitdaging. Men praat graag ten eerste graag over zichzelf. Daarnaast is het jezelf verplaatsen in een ander. Iemand wiens logica en prioriteiten nogal veraf kunnen liggen van die van jezelf. Wees jezelf daarbij ook bewust van je lichaamstaal.
Hoe moeilijk is het dan om niet met praktische oplossingen te komen? Hoe moeilijk is het om iemand te zien lijden en niet het antwoord hebben om dat te verhelpen? En hoe frustrerend om misschien elke keer hetzelfde verhaal aan te horen, zonder dat er enige progressie in lijkt te zitten?
Daarnaast is de poging om met oplossingen te komen soms ook best egocentrisch. Jij krijgt een naar gevoel van het feit dat de ander zich niet goed voelt. Het is misschien heel pijnlijk. Of ongemakkelijk. Dat is iets wat je zelf zal moeten verdragen. Vraag niet aan iemand hoe het gaat, als het mogelijke antwoord ongemak geeft. Er zijn mensen die het niet enkel als een groet zien.
Luisteren zal de pijn niet wegnemen, maar misschien voelt de ander zich gehoord of gezien. Ook al begrijp je in essentie het probleem nog altijd niet. Misschien neemt de schaamte af iets af. Als is het maar voor een uurtje. Dat kan al winst zijn. Misschien willen ze er niet over praten. Ook dat is oké. Er gewoon zijn, kan al heel veel voor iemand betekenen. Jij geeft bewust tijd aan de ander. Dat kan soms al als een groot cadeau voelen.
Geef echter wel altijd je grens aan. Soms heb jij ook een minder goede dag en lukt het je niet de last van de ander ook te dragen. Als iemand enkel klaagt en passief blijft, ben je het snel zat, dat geloof ik meteen. Duidelijkheid kan je redden. Laat de pijn, frustratie, ongemak, of wat het ook is dat je voelt er zijn. Alleen op die manier vind je de ruimte om er voor anderen te zijn, luisterend of zwijgend.